تبلیغات
آموزش حسابداری - استاندارد حسابداری‌ شماره‌ 15 حسابداری‌ سرمایه‌گذاریها - بخش اول
 
آموزش حسابداری
اللهم عجل لولیک الفرج
درباره وبلاگ


سلام خدمت دوستان و مهمانان

حسابگر وحسابرس واقعی خداوند است وبا صفت رحمت ؛بندگان مو’من را حسابرسی می کند

مدیر وبلاگ : محمد طهماسبی
نویسندگان
نظرسنجی
سلام دوست عزیز نظر شما در مورد مطالب وبلاگ کدام گزینه میباشد؟








صفحات جانبی
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
بی
دامنه‌ كاربرد 
1 . این‌ استاندارد به نحوه‌ حسابداری‌ سرمایه‌گذاریها و الزامات‌ افشای‌ اطلاعات‌ مربوط‌ می‌پردازد. 
2 . حسابداری‌ سرمایه‌گذاری‌ در كلیه‌ واحدهای‌ تجاری‌ باید طبق‌ الزامات‌ این‌ استاندارد انجام‌ شود. این‌ استاندارد نحوه‌ حسابداری‌ سرمایه‌گذاری‌ در واحدهای‌ تجاری‌ فرعی‌ و وابسته‌ در صورتهای‌ مالی‌ تلفیقی‌ را تعیین‌ نمی‌كند لیكن‌ درخصوص‌ نحوه‌ حسابداری‌ سرمایه‌گذاریهای‌ پیشگفته‌ در صورتهای‌ مالی‌ واحد تجاری‌ اصلی‌ كاربرد دارد مگر در مواردی‌ كه‌ در استانداردهای‌ حسابداری‌ مربوط‌ به‌ سرمایه‌گذاری‌ در واحدهای‌ تجاری‌ فرعی‌ و وابسته‌ نحوه‌ عمل‌ دیگری‌ تجویز شده‌ باشد. 
3 . موارد زیر در این‌ استاندارد مورد بحث‌ قرار نمی‌گیرد: 
الف‌. مبانی‌ شناخت‌ درآمدهایی‌ كه‌ به‌صورت‌ سود تضمین‌ شده‌، سود سهام‌ و غیره‌ از سرمایه‌گذاریها عاید می‌شود (رجوع‌ شود به‌ استاندارد حسابداری‌ شماره‌ 3 با عنوان‌ درآمد عملیاتی‌). 
ب . سرمایه‌گذاری‌ در واحدهای‌ تجاری‌ فرعی‌ و وابسته‌ در صورتهای‌ مالی‌ تلفیقی‌. 
ج‌ . سرمایه‌گذاریهای‌ خاص‌ ازجمله‌ ابزارهای‌ مالی‌ پیچیده‌. 
د . سرمایه‌گذاریهایی‌ كه‌ توسط‌ طرحهای‌ مزایای‌ بازنشستگی‌ و مؤسسات‌ بیمه‌ عمر انجام‌ می‌شود. 
ﻫ . سرمایه‌گذاری‌ در املاك‌. 
4 . نظر به‌ اینكه‌ یكی‌ از ویژگیهای‌ كلیه‌ سرمایه‌گذاریها، ایجاد منافع‌ اقتصادی‌ برای‌ واحد سرمایه‌گذار است‌، نحوه‌ حسابداری‌ مندرج‌ در این‌ استاندارد عملكرد سرمایه‌گذاری‌ یك‌ واحد سرمایه‌گذار را به نحو مناسب‌ شناسایی‌ و اندازه‌گیری‌ می‌كند. لذا، این‌ استاندارد، در مورد كلیه‌ واحدهای‌ تجاری‌ سرمایه‌گذار، صرف نظر از ماهیت‌، درصد سرمایه‌گذاری‌ و حجم‌ فعالیت‌ سرمایه‌گذاری‌ آنها، ازجمله‌ شركتهای‌ تخصصی‌ سرمایه‌گذاری‌ كاربرد دارد. با این‌ حال‌، این‌ امر مانع‌ تدوین‌ رهنمودهای‌ ویژه‌ برای‌ صنایع‌ و گروههای‌ واحدهای‌ تجاری‌ خاص‌ با رعایت‌ اصول‌ كلی‌ مندرج‌ در این‌ استاندارد نیست‌. 
تعاریف‌ 
5 . اصطلاحات‌ ذیل‌ در این‌ استاندارد با معانی‌ مشخص‌ زیر بكار رفته‌ است‌: 
* سرمایه‌گذاری‌ : نوعی‌ دارایی‌ است‌ كه‌ واحد سرمایه‌گذار برای‌ افزایش‌ منافع‌ اقتصادی‌ از طریق‌ توزیع‌ منافع‌ (به‌ شكل‌ سود سهام‌، سود تضمین‌ شده‌ و اجاره‌)، افزایش‌ ارزش‌ یا سایر مزایا (مانند مزایای‌ ناشی از مناسبات‌ تجاری‌) نگهداری‌ می‌كند. 
* سرمایه‌گذاری‌ بلندمدت : به‌ طبقه‌ای‌ از سرمایه‌گذاریها گفته‌ می‌شود كه‌ به قصد استفاده‌ مستمر در فعالیتهای‌ واحد تجاری‌ نگهداری‌ شود. یك‌ سرمایه‌گذاری‌ هنگامی‌ به عنوان‌ دارایی‌ غیرجاری‌ طبقه‌بندی‌ می‌شود كه‌ قصد نگهداری‌ آن‌ برای‌ مدت‌ طولانی‌ به وضوح‌ قابل‌ اثبات‌ باشد یا توانایی‌ واگذاری‌ آن‌ توسط‌ سرمایه‌گذار مشمول‌ محدودیتهایی‌ باشد. 
* سرمایه‌گذاری‌ جاری‌ : به‌ طبقه‌ای‌ از سرمایه‌گذاریها گفته‌ می‌شود كه‌ سرمایه‌گذاری‌ بلندمدت‌ نباشد. 
* سرمایه‌گذاری‌ سریع‌المعامله‌ در بازار : نوعی‌ سرمایه‌گذاری‌ است‌ كه‌ برای‌ آن‌ بازار فعالی‌ كه‌ آزاد و در دسترس‌ است‌ وجود دارد به‌طوری‌ كه‌ از طریق‌ آن‌ بتوان‌ به‌ ارزش‌ بازار یا شاخصی‌ قابل‌ اتكا كه‌ محاسبه‌ ارزش‌ بازار را امكان‌پذیر سازد، دست‌ یافت‌. 
* سود سهمی‌ (یا سهام‌ جایزه‌) : عبارت‌ است‌ از توزیع‌ سود به‌ شكل‌ سهم‌ بین‌ صاحبان‌ سهام‌ یك‌ واحد تجاری‌ از محل‌ سود تقسیم‌ نشده‌ یا اندوخته‌ها كه‌ با توجه‌ به‌ اصلاحیه‌ قانون‌ تجارت‌ موكول‌ به‌ تصویب‌ مجمع‌ عمومی‌ فوق‌العاده‌ است‌. 
* حق‌ تقدم‌ : به موجب‌ ماده‌ 166 اصلاحیه‌ قانون‌ تجارت‌، حقی‌ است‌ قابل‌ نقل‌ و انتقال‌ كه‌ در زمان‌ خرید سهام‌ جدید توسط‌ صاحبان‌ سهام‌ واحد تجاری‌ به‌ نسبت‌ سهامی‌ كه‌ مالكند به‌ ایشان‌ تعلق‌ می‌گیرد. 
* سرمایه‌گذاری‌ در املاك‌ : عبارت‌ از سرمایه‌گذاری‌ در زمین‌ یا ساختمانی‌ است‌ كه‌ عملیات‌ ساخت‌ و توسعه‌ آن‌ به‌ اتمام‌ رسیده‌ و به‌ جهت‌ ارزش‌ بالقوه‌ای‌ كه‌ ازنظر سرمایه‌گذاری‌ دارد و نه‌ به قصد استفاده‌ توسط‌ واحد تجاری‌ سرمایه‌گذار یا شركتهای‌ همگروه‌ آن‌، نگهداری‌ می‌شود. 

6 . اگرچه‌ ویژگی‌ زیربنایی‌ سرمایه‌گذاری‌ این‌ است‌ كه‌ با قصد كسب‌ منافع‌ اقتصادی‌ آتی‌ انجام‌ می‌پذیرد، اما این‌ ویژگی‌ در مورد كلیه‌ داراییها مصداق‌ دارد. این‌ امر مشكلاتی‌ را در تعریف‌ سرمایه‌گذاری‌ از نظر مقاصد این‌ استاندارد ایجاد می‌كند زیرا این‌ استاندارد قصد ندارد سایر داراییهای‌ مورد استفاده‌ واحد تجاری‌ از قبیل‌ داراییهای‌ ثابت‌ مشهود و موجودی‌ مواد و كالا را دربر گیرد. این‌ مشكل‌ در مواردی‌ كه‌ سرمایه‌گذاری‌ خصوصیاتی‌ مشابه‌ با دیگر داراییها دارد، مضاعف‌ می‌شود. مثلاً در مواردی‌ كه‌ عملیات‌ خرید و فروش‌ سرمایه‌گذاری‌ بخش‌ عمده‌ فعالیت‌ روزمره‌ یك‌ واحد تجاری‌ را تشكیل‌ می‌دهد، پرتفوی‌ سرمایه‌گذاریها، مشابه‌ موجودی‌ مواد و كالا در سایر واحدهای‌ تجاری‌ است‌. 
7 . به‌ هر صورت‌، در تدوین‌ استاندارد حسابداری‌ برای‌ سرمایه‌گذاریها، این‌ فرض‌ تلویحی‌ وجود دارد كه‌ دارایی‌ طبقه‌بندی‌ شده‌ به‌عنوان‌ سرمایه‌گذاری‌، مستلزم‌ نحوه‌ حسابداری‌ متفاوتی‌ از سایر داراییهاست‌. این‌ امر به‌نوبه‌ خود حاكی‌ از این‌ است‌ كه‌ در ماهیت‌ سرمایه‌گذاری‌ خصوصیتی‌ وجود دارد كه‌ آن‌ را از سایر داراییها متمایز می‌سازد. ویژگی متمایزكننده‌ سرمایه‌گذاری‌ به عنوان‌ طبقه‌ای‌ از داراییها، طریقه‌ خاص‌ كسب‌ منافع‌ اقتصادی‌ آن‌ است‌. این‌ منافع‌ اقتصادی‌ ممكن‌ است‌ به‌ یكی‌ از اشكال‌ زیر یا هر دوی‌ آنها حاصل‌ شود. شكل‌ اول‌ دریافتهای‌ ناشی از توزیع‌ منافع‌، از قبیل‌ سود تضمین‌ شده‌ و سود سهام‌ است‌. در مفهومی‌ گسترده‌تر، این‌ شكل‌ دربرگیرنده‌ شرایط‌ مساعد تجاری‌ است‌ كه‌ از طریق‌ یك‌ سرمایه‌گذاری‌ تجاری‌ فراهم‌ می‌آید. شكل‌ دوم‌، منفعت‌ سرمایه‌ای‌ است‌ كه‌ منعكس‌كننده‌ افزایش‌ در ارزش‌ مبادلاتی‌ یك‌ سرمایه‌گذاری‌ طی‌ دوره‌ نگهداشت‌ آن‌ توسط‌ واحد تجاری‌ است‌. این‌ ویژگی‌ درتعریف‌ سرمایه‌گذاری‌ برای‌ مقاصد این‌ استاندارد بكار گرفته‌ شده‌ است‌. اگرچه‌ ارزش‌ سایر داراییها از قبیل‌ ساختمان‌ و ماشین‌آلات‌ نیز ممكن‌ است‌ طی‌ زمان‌ افزایش‌ یابد، لیكن‌ این‌ اقلام‌ تنها در مواردی‌ طبق‌ این‌ استاندارد به عنوان‌ سرمایه‌گذاری‌ تلقی‌ می‌شود كه‌ برای‌ این‌ هدف‌ و نه‌ به قصد استفاده‌ در عملیات‌ واحد تجاری‌، نگهداری‌ شده‌ باشد. 
8 . ممكن‌ است‌ ادعا شود كه‌ سرمایه‌گذاری‌ نگهداری‌ شده‌ توسط‌ معامله‌گران‌ سهام‌ به عنوان‌ موجودی‌ كه‌ به قصد كسب‌ سود درجریان‌ عادی‌ فعالیتهای‌ تجاری‌ آنها صورت‌ گرفته‌ است‌، در تعریف‌ سرمایه‌گذاری‌ طبق‌ این‌ استاندارد قرار نمی‌گیرد. لیكن‌ این‌ اعتقاد وجود دارد كه‌ دارایی‌ مورد معامله‌ به‌ شیوه‌ مزبور، همان‌ خصوصیات‌ زیربنایی‌ را داراست‌ كه‌ درصورت‌ نگهداشت‌ توسط‌ یك‌ واحد تجاری‌ دیگر و فروش‌ آن‌ به‌ یك‌ معامله‌گر سهام‌ و یا خریدار نهایی‌ دیگری‌ دارا می‌بود. بنابراین‌ نحوه‌ حسابداری‌ سرمایه‌گذاریهای‌ نگهداری‌ شده‌ به‌منظور خرید و فروش‌ توسط‌ معامله‌گران‌ سهام‌ نیز مطابق‌ این‌ استاندارد است‌. 
9 . تعریف‌ سرمایه‌گذاری‌ طبق‌ این‌ استاندارد تعریفی‌ عام‌ است‌. با این‌ حال‌ اضافه‌ می‌شود كه‌ تعریف‌ مزبور، شامل‌ اوراق‌ سهام‌، اوراق‌ مشاركت‌ با حداقل‌ سود تضمین‌ شده‌، حق‌ تقدم‌ خرید سهام‌، كالاها (غیر از آنهایی‌ كه‌ به قصد مصرف‌ یا خرید و فروش‌، در جریان‌ فعالیتهای‌ عادی‌ واحد تجاری‌ نگهداری‌ شود) و سپرده‌های‌ سرمایه‌گذاری‌ مدت‌دار بانكی‌ می‌باشد. ضمناً اقلام‌ مزبور كلیه‌ موارد را دربر نمی‌گیرد. 
انواع‌ سرمایه‌گذاری‌ 
10 . سرمایه‌گذاری‌ ممكن‌ است‌ به‌ اشكال‌ مختلفی‌ صورت‌ گیرد و به‌ دلایل‌ گوناگونی‌ نگهداری‌ شود. برخی‌ سرمایه‌گذاریها ممكن‌ است‌ در قالب‌ اسنادی‌ كه‌ بیانگر بدهی‌ پولی‌ به‌ دارنده‌ آنهاست‌، ظاهر بشوند (نظیر برخی‌ اوراق‌ مشاركت‌). برخی‌ از این‌ سرمایه‌گذاریها ممكن‌ است‌ متضمن‌ سود تضمین‌ شده‌ حداقلی‌ باشند. سرمایه‌گذاریها همچنین‌ می‌توانند در قالب‌ مالكیت‌ سهام‌ یك‌ واحد تجاری‌ دیگر ظاهر شوند. این‌ سرمایه‌گذاریها بیانگر حقوق‌ مالی‌ است‌. سایر اشكال‌ سرمایه‌گذاری‌ شامل‌ نگهداری‌ داراییهای‌ عینی‌ مثل‌ زمین‌ و ساختمان‌، فلزات‌ گرانبها یا دیگر كالاها ازجمله‌ آثار هنری‌ است‌. سرمایه‌گذاریهای‌ مختلف‌ ازنظر سهولت‌ تبدیل‌ به‌ وجه‌ نقد یا سایر داراییها، میزان‌ داد و ستد و ماهیت‌ بازار مربوط‌ ویژگیهای‌ متفاوتی‌ از خود بروز می‌دهند. 
11 . ماهیت‌ و سطح‌ سرمایه‌گذاری‌ یك‌ واحد تجاری‌ و حجم‌ فعالیت‌ آن‌ در زمینه‌ خرید، نگهداری‌ و فروش‌ سرمایه‌گذاریها در واحدهای‌ مختلف‌ فرق‌ می‌كند. برای‌ برخی‌ واحدهای‌ تجاری‌ خصوصاً واحدهایی‌ كه‌ در بخشهای‌ خاص‌ خدمات‌ مالی‌ فعالیت‌ دارند، فعالیت‌ سرمایه‌گذاری‌ بخش‌ عمده‌ عملیات‌ واحد تجاری‌ را تشكیل‌ می‌دهد و عملكرد آن‌ در زمینه‌ سرمایه‌گذاری‌ به‌ میزان‌ قابل‌ ملاحظه‌ای‌ برنتایج‌ عملیات‌ آن‌ تأثیر می‌گذارد. برخی‌ واحدهای‌ تجاری‌ ازقبیل‌ شركتهای‌ تخصصی‌ سرمایه‌گذاری‌ صرفاً در زمینه‌ نگهداری‌ و مدیریت‌ پرتفوی‌ سرمایه‌گذاری‌ در بلندمدت‌ فعالیت‌ می‌كنند تا برای‌ صاحبان‌ سرمایه‌ خود درآمد یا رشد سرمایه‌ فراهم‌ آورند. برای‌ سایر واحدهای‌ تجاری‌، سرمایه‌گذاری‌ ممكن‌ است‌ به عنوان‌ یك‌ منبع‌ وجوه‌ مازاد نگهداری‌ شود و بخشی‌ از فعالیت‌ مدیریت‌ وجوه‌ نقد آن‌ را تشكیل‌ دهد. همچنین‌ یك‌ واحد تجاری‌ ممكن‌ است‌ به‌منظور اعمال‌ نفوذ قابل‌ ملاحظه‌ یا اعمال‌ كنترل‌ برسیاستهای‌ مالی‌ و عملیاتی‌ واحد تجاری‌ دیگر، در سهام‌ آن‌ سرمایه‌گذاری‌ كند. بعلاوه‌ سرمایه‌گذاری‌ ممكن‌ است‌ به‌منظور تحكیم‌ رابطه‌ تجاری‌ یا دستیابی‌ به‌ یك‌ مزیت‌ تجاری‌ نگهداری‌ شود. 
12 . برای‌ برخی‌ سرمایه‌گذاریها، بازار فعالی‌ وجود دارد كه‌ برمبنای‌ آن‌، می‌توان‌ ارزش‌ بازار سرمایه‌گذاری‌ را تعیین‌ كرد. برای‌ این‌ سرمایه‌گذاریها، ارزش‌ بازار شاخص‌ ارزش‌ منصفانه‌ سرمایه‌گذاری‌ است‌. در مورد سایر سرمایه‌گذاریها، بازار فعالی‌ وجود ندارد و برای‌ تعیین‌ ارزش‌ منصفانه‌ از طرق‌ دیگری‌ استفاده‌ می‌شود. 
طبقه‌بندی‌ سرمایه‌گذاریها 
13 . آن‌ گـروه‌ از واحدهای‌ تجـاری‌ كه‌ طبق‌ الزامات‌ استاندارد حسابداری‌ شمـاره‌ 14 با عنوان‌ 
” نحوه‌ ارائه‌ داراییهای‌ جاری‌ و بدهیهای‌ جاری”، داراییهای‌ جاری‌ و غیرجاری‌ را در صورتهای‌ مالی‌ خود تفكیك‌ می‌كنند باید سرمایه‌گذاریهای‌ جاری‌ را به عنوان‌ دارایی‌ جاری‌ و سرمایه‌گذاریهای‌ بلندمدت‌ را به عنوان‌ دارایی‌ غیرجاری‌ منعكس‌ كنند. 
14 . آن‌ گروه‌ از واحدهای‌ تجاری‌ كه‌ طبق‌ استانداردهای‌ حسابداری‌ خاص‌ یا مفاد قوانین‌ آمره‌ داراییهای‌ جاری‌ و غیرجاری‌ را در ترازنامه‌ تفكیك‌ نمی‌كنند باید به منظور تعیین‌ مبلغ‌ دفتری‌ سرمایه‌گذاریها، بین‌ آنها تمایز قائل‌ شوند و مبلغ‌ دفتری‌ سرمایه‌گذاریها را مطابق‌ با بندهای‌ 29 تا 38 تعیین‌ كنند. 
15 . براساس‌ تعریف‌ سرمایه‌گذاری‌ بلندمدت‌ مندرج‌ در بند 5، سرمایه‌گذاری‌ فقط‌ زمانی‌ به عنوان‌ بلندمدت‌ طبقه‌بندی‌ می‌شود كه‌ قصد نگهداری‌ آن‌ برای‌ مدت‌ طولانی‌ به وضوح‌ قابل‌ اثبات‌ باشد یا اینكه‌ در عمل‌ محدودیتهایی‌ در توانایی‌ واگذاری‌ آن‌ توسط‌ واحد تجاری‌ وجود داشته‌ باشد. این‌ اصل‌ صرف نظر از اینكه‌ سرمایه‌گذاری‌ مورد نظر سریع‌المعامله‌ در بازار باشد یا نباشد، مصداق‌ دارد. بنابراین‌ سرمایه‌گذاری‌ بلندمدت‌ مشتمل‌بر موارد زیر است‌: 
الف‌. سرمایه‌گذاری‌ در واحد تجاری‌ فرعی‌ و وابسته‌ یا تسهیلات‌ بلندمدت‌ اعطایی 
به‌ این‌ واحدها. 
ب . سرمایه‌گذاریهایی‌ كه‌ اساساً جهت‌ حفظ‌، تسهیل‌ و گسترش‌ فعالیت‌ یا روابط‌ تجاری‌ موجود انجام‌ شده‌ است‌ (این‌ سرمایه‌گذاریها اصطلاحاً سرمایه‌گذاریهای‌ تجاری‌ نام‌‌ گرفته‌ است‌). 
ج . سرمایه‌گذاریهایی‌ را كه‌ نمی‌توان‌ واگذار كرد، یا بدون‌ تأثیر عمده‌ برفعالیتهای‌ واحد تجاری‌ قابل‌ واگذاری‌ نیست‌. 
د . سرمایه‌گذاریهایی‌ كه‌ با قصد استفاده‌ مستمر توسط‌ واحد تجاری‌ نگهداری‌ می‌شود و هدف‌ آن‌ نگهداری‌ پرتفویی‌ از سرمایه‌گذاریها جهت‌ تأمین‌ درآمد و یا رشد سرمایه‌ برای‌ صاحبان‌ سرمایه‌ واحد تجاری‌ است‌. 
16 . تنها در شرایطی‌ كه‌ معیارهای‌ پیشگفته‌ احراز شود، سرمایه‌گذاری‌ را می‌توان‌ بلندمدت‌ تلقی‌ كرد. این‌ واقعیت‌ كه‌ یك‌ سرمایه‌گذاری‌ برای‌ مدت‌ نسبتاً طولانی‌ نگهداری‌ شده‌ است‌، لزوماً به معنای‌ بلندمدت‌ بودن‌ سرمایه‌گذاری‌ نیست‌. در سایر موارد كه‌ معیارهای‌ مزبور احراز نگردد، سرمایه‌گذاری‌ (اعم‌ از سریع‌المعامله‌ در بازار یا سایر) به عنوان‌ سرمایه‌گذاری‌ جاری‌ طبقه‌بندی‌ می‌شود. 
17 . تعریف‌ سرمایه‌گذاری‌ سریع‌المعامله‌ در بازار، دربرگیرنده‌ دو شرط‌ اصلی‌ است‌. اول‌ وجود بازاری‌ فعال‌ كه‌ آزاد و قابل‌ دسترس‌ باشد و دوم‌ اینكه‌ قیمتهای‌ معاملاتی‌ درچنین‌ بازاری‌ معلوم‌ باشد و علنی‌ اعلام‌ شود. بعلاوه‌ قیمت‌ اعلام‌ شده‌ باید به‌ گونه‌ای‌ قابل‌ اتكا بیانگر قیمتی‌ باشد كه‌ بتوان‌ براساس‌ آن‌ معامله‌ كرد. درصورت‌ تحقق‌ این‌ شرایط‌، سرمایه‌گذاری‌ یك‌ ”سرمایه‌گذاری‌ سریع‌المعامله‌ در بازار“ است‌. در عمل‌ مفهوم‌ عبارت‌ ” سریع‌المعامله‌ در بازار“ ممكن‌ است‌ برای‌ واحدهای‌ تجاری‌ مختلف‌ یكسان‌ نباشد. بنابراین‌ به دلیل‌ تفاوت‌ در میزان‌ دسترسی‌ به‌ بازار و در دسترس‌ بودن‌ قیمتهای‌ اعلام‌ شده‌، یك‌ سرمایه‌گذاری‌ كه‌ هنگام‌ نگهداری‌ توسط‌ برخی‌ مؤسسات‌ خدمات‌ مالی‌ خاص‌، سریع‌المعامله‌ در بازار تلقی‌ شود، ممكن‌ است‌ برای‌ دیگر واحدهای‌ تجاری‌ این‌چنین‌ نباشد. 
18 . سرمایه‌گذاری‌ سریع‌المعامله‌ در بازار را، هم‌ می‌توان‌ به عنوان‌ سرمایه‌گذاری‌ جاری‌ طبقه‌بندی‌ كرد و هم‌ در موارد مندرج‌ در بند 15 آن‌ را سرمایه‌گذاری‌ بلندمدت‌ تلقی‌ كرد. 
19 . برخی‌ از واحدهای‌ تجاری‌ ممكن‌ است‌ به موجب‌ استانداردهای‌ حسابداری‌ خاص‌ یا مفاد قوانین‌ آمره‌، ترازنامه‌ خود را مطابق‌ فرم‌ ازپیش‌ تعیین‌ شده‌ای‌ كه‌ بین‌ داراییهای‌ جاری‌ و غیرجاری‌ تمایزی‌ قائل‌ نمی‌شود، تهیه‌ كنند. بسیاری‌ از واحدهای‌ تجاری‌، نظیر بانكها و شركتهای‌ بیمه‌ كه‌ در رشته‌های‌ مالی‌ فعالیت‌ می‌كنند، هرچند ممكن‌ است‌ قصد واگذاری‌ داراییهایشان‌ را طی‌ عملیات‌ جاری‌ نداشته‌ باشند، با این‌ حال‌ معمولاً بسیاری‌ از سرمایه‌گذاریهای‌ خود را به عنوان‌ منابعی‌ تلقی‌ می‌كنند كه‌ درصورت‌ لزوم‌، می‌توان‌ آنها را جهت‌ عملیات‌ جاری‌ بكار گرفت‌. با این‌ حال‌ این‌ واحدهای‌ تجاری‌ ممكن‌ است‌ دارای‌ سرمایه‌گذاریهایی‌ باشند كه‌ علی‌الاصول‌ سرمایه‌گذاری‌ بلندمدت‌ تلقی‌ شود. بنابراین‌ بسیاری‌ از این‌ واحدهای‌ تجاری‌ در تجزیه‌ و تحلیل‌ سرمایه‌گذاریهای‌ خود و انتساب‌ مبلغ‌ دفتری‌ به‌ آنها، خصوصیات‌ سرمایه‌گذاری‌ را از نظر جاری‌ یا بلندمدت‌ بودن‌، مبنای‌ كار قرار می‌دهند.





نوع مطلب : استانداردهای حسابداری، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

       نظرات
دوشنبه 1390/05/10
محمد طهماسبی
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر